De keren dat 'k het niet heb durven doen,
die knagen nog altijd aan mijn geweten. 
René bijvoorbeeld kan ik niet vergeten,
maar wetgeving bestond er nog niet toen;
ik hoor hem huilen toen hij moest creperen
met buren en familie om hem heen,
want geen moment was ik met hem alleen … 
'k Zag dus geen kans zijn wens te respecteren. 
En 'k lees nog steeds 't verwijt in Frans zijn blikken
toen hij niet meer kon spreken of bewegen
en twéé jaar in zijn bed al had gelegen:
of 'k hem dan echt zomaar ging laten stikken! 
'k Denk aan Alice: hoe vaak ze ook mocht kotsen,
de tumor blééf – hij had zich vastgezet. 
Maar net als op de letter van de wet
bleef 'k op het veto van haar dochter botsen. 
En vaak rijst 's nachts datzelfde visioen
en hoor ik weer die vreselijke kreten,
want knagen blijft almaar aan mijn geweten
de keren dat 'k het niet heb durven doen.