30 april 2026
Een huwelijk op zee - Het waargebeurde verhaal van een liefde, een schipbreuk en 118 dagen op zee
Journaliste Sophie Elmhirst schrijft onder andere voor The Guardian en The Economist. In 2024 debuteerde zij als schrijfster met het besproken werk dat in hetzelfde jaar bekroond werd met de Nero Book Award.
Maurice Bailey en Maralyn Collins huwden eind 1963. Maurice was zetter in een drukkerij, Maralyn werkte op het plaatselijke belastingkantoor in Derby. Na enkele jaren besloten zij Engeland definitief te verlaten. Zij hadden lak aan conventies en aan een kleinburgerlijk leven. Zij lieten iedereen achter om op het water te gaan leven, alleen en onthecht, los van alle verplichtingen en van alles wat iemand bindt aan een plek en aan de mensen die erbij horen.
Zij verkochten hun huis en de volledige inboedel en met de opbrengst bouwden zij een zeiljacht met de bedoeling naar Nieuw-Zeeland te zeilen. Op 28 juni 1972 lichtten zij het anker en bereikten op 26 januari 1973 de Stille Oceaan via Panama om van daaruit de overtocht naar Nieuw-Zeeland aan te vatten.
Op 4 maart 1973 sloeg het noodlot toe. Zij kwamen in aanvaring met een gewonde potvis waardoor hun boot lek sloeg. Zij hadden amper de tijd om hun bijboot en reddingsvlot in zee te laten en enkele blikken voedsel, waterflessen, papieren en logboek te redden, waarna hun jacht zonk.
Zij hadden geen radio om een noodsignaal uit te zenden omdat zij geen contact met de wereld wensten, wat hen zuur zal opbreken.
Ze waren nu overgeleverd aan de wind en de stromingen zonder mogelijkheid te navigeren. Als hun voedselvoorraad op was aten zij schildpadden en vissen. Water vingen zij op als het eens regende. Uiteindelijk dachten zij alleen nog maar aan voedsel.
Verschillende vaartuigen voeren hen voorbij zonder hen op te merken. Hun noodfakkels werkten niet. Na verloop van tijd gaven zij de moed op en berustten zij in hun einde. Ook Maralyn, die mentaal weerbaarder was, gaf tenslotte ook alle hoop op redding op.
Na 138 dagen ronddobberen werden zij op 30 juni 1973 opgemerkt door een Koreaanse vissersboot en kregen zij de eerste zorgen van een hartelijke en erg zorgzame bemanning. Twee weken later werden zij afgezet in Honolulu waar hen een overweldigende ontvangst wachtte. Als een echte attractie werden zij tentoongesteld en rond gevoerd. Zij verkochten hun verhaal in exclusiviteit aan de Daily Express voor £ 10.000, wat in die tijd een niet onaardig bedrag was.
Zij waren het varen nog niet moe. Met dit geld lieten zij een nieuw schip bouwen en op 15 juli 1975 vertrokken zij met enkele vrienden voor een tocht naar Patagonië. Maurice en Maralyn bleven nu eenmaal een rusteloos koppel. Zij vestigden zich nergens definitief.
Op 21 mei 2002 overleed Maralyn, zestig jaar oud. Maurice bleef ontredderd achter. Hij kon moeilijk het overlijden van zijn partner verwerken. Hij was niet sociaal ingesteld en koesterde vaak suïcidale gedachten. Hij overleed op 15 december 2017.
Het boek is meer dan het relaas van een schipbreuk en van een overleving van 138 dagen midden op de Stille Oceaan. Een louter feitenrelaas zou compleet overbodig zijn. Hun wedervaren werd uitvoerig belicht in de pers en ook in het boek 137 Days Adrift, verschenen in 1974.
De auteur gaat verder dan de feiten. Zij brengt het verhaal van een echtpaar dat op elkaar aangewezen is een uitzichtloze situatie. De echtgenoten reageerden verschillend. Bij het afvaren mat Maurice zich de leidende rol aan: hij was de kapitein. Naarmate de tijd verstreek en de situatie hopeloos werd, wenste hij alles op te geven en dacht aan zelfmoord terwijl Maralyn er de moed inhield. Zij ontwikkelde zich tot de sterke man aan boord.
Na haar overlijden was Maurice totaal verloren. Hij redde het bijna niet zonder haar. Hij hield van schrijven wat hem hielp de dag door te komen. Op papier kon hij dingen zeggen die hardop voor hem onuitspreekbaar waren. Een jaar na haar overlijden besloot hij brieven te richten aan een vriendin waarin hij de herinneringen aan zijn echtgenote op papier vastlegde. Tussen mei 2003 en december 2004 schreef hij in totaal 25 ellenlange brieven.
De auteur maakt gebruik van haar journalistieke achtergrond. Dankzij grondige research in de verschillende beschikbare bronnen zoals de persverslagen na hun redding, het boek dat de Baileys zelf schreven en de brieven van Maurice levert zij een vlot leesbaar en intrigerend verslag af van een tumultueus leven van twee personen die zich niet aan conventies hielden.
Ignace Claessens
Dit boek werd eveneens gerecenseerd door Michel Ackaert.
