Kwintessens
Geschreven door Sophia De Wolf
  • 722 keer bekeken
  • minuten leestijd
  • Reacties

13 december 2022 De meeste mannen deugen!
Twee knuppels tegelijk in een hoenderhok gooien is wat veel, maar ik waag het erop. Ik hou van onverwachte verrassend goede tegenargumenten, dus ik kan nog bijleren wanneer blijkt dat ik hier de bal missla. Een aantal vrouwelijke politici roept op om verantwoordelijkheid op te nemen inzake seksistisch, seksueel en psychologisch geweld. Binnen de politieke wereld 'lijden' vrouwen volgens eigen zeggen onder het geweld dat hen wordt aangedaan door mannelijke politici. Dat geweld willen ze een halt toeroepen om te voorkomen dat jonge vrouwelijke politici vertrekken.
Wat is geweld? Een niet te negeren gevoel dat het woord zelf hier in deze context onderhevig is aan inflatie krijgt bij mij sterk de bovenhand. Een handtastelijkheid of 'trut' genoemd worden, is dat strikt gezien te categoriseren onder geweld? Het is, voor alle duidelijkheid, niet oké, niet juist, maar ook niet meer dan dat. Die persoonlijke opvatting popt bij mij telkens spontaan naar boven bij dergelijke berichten. De hier voornamelijk verbale aanvallen zeggen vooral veel meer over de bedenkelijke boodschapper dan over de ontvanger. Een kordate handeling, een kwinkslag van en door het 'slachtoffer' en weg ermee. Relativeren. Klasseren.
Wanneer ik de politieke wereld vergelijk met situaties uit de eigen beleving als verpleegster, dan stel ik vast  dat er pragmatisch mee omgaan de beste tactiek is. Een mannelijke arm die 'toevallig' op je been terecht komt tijdens een bloedafname? Kordaat de arm leggen waar hij hoort, op het bed dus. De opmerking te horen krijgen van een patiënt dat hij je ook wel eens 'een inspuiting' zou willen geven? Negeren. Schatje genoemd worden? Duidelijk maken dat je vooral zíjn schatje niet bent. Kous af. Verpleegsters hebben er altijd al mee te maken gehad. Gelukkig lopen ze daarvoor niet weg, er zijn er nu al tekort. Hoogopgeleide, geprivilegieerde vrouwen in de politiek moeten dan toch ook hun mondige mannetje kunnen staan?
Het moet uiteraard erkend worden dat elke vrouw daar anders naar kijkt, dat het voor elke vrouw anders aanvoelt. Maar toch, wanneer is geweld geweld? We zouden de vraag moeten stellen aan vrouwen die in oorlogssituaties verkracht worden, veelal meermaals na elkaar en soms voor de ogen van hun kinderen. We zouden ze moeten stellen aan Afghaanse vrouwen die gebukt gaan onder de terreur van de taliban. Of aan de vrouwen van hier die niet de middelen en de macht hebben om voor zichzelf op te komen. Daadwerkelijk geweld tegen vrouwen kan niet. Verkrachting als oorlogstactiek, grove miskenning van vrouwenrechten omwille van religie of huiselijk geweld: dat valt niet te relativeren, te klasseren of te negeren.
Omdat dát onmiskenbaar écht geweld is. Dáár moet tegen opgetreden worden door politici. Ze zijn daarvoor het best geplaatst. Dat is prioritair. Dringender dan een #MeToo voor vrouwelijke politici. Opkomen voor vrouwen die hun rechten schrijnend écht geschonden zien, daartegen moet worden opgetreden door vrouwelijke én mannelijke politici.
Waarmee ik meteen bij de mannen zelf ben. Want men doet de meeste mannen in deze kwestie óók 'geweld' aan als men met gelijke maten en gewichten weegt wat betreft de term. Mijn tweede knuppel in het hoenderhoek behelst dus de mannen zelf. De meeste mannen deugen! Mijn titel verwijst natuurlijk naar het boek van Rutger Bregman. Een boek dat ik zelf nog niet las, maar waarover ik weet dat de lezers in twee kampen verdeeld zijn. Sommigen vinden het geweldig, anderen wijzen op de vele fouten die hij maakt. Sterk vermoedend dat er in deze kwestie ook twee kampen zijn, permitteer ik me zijn titel te gebruiken. Het kan, veronderstel ik, want ik vereng het tot het mannelijke deel van de mensen. Het uitvergroten van een paar voor sommigen als pijnlijk aanvoelende incidenten, hypothekeert de veel grotere groep mannen die wél hoffelijk, attent en voorkomend zijn. Zelfs terughoudend. Ik geloof oprecht dat de 'hufters' sterk in de minderheid zijn, dat het uitzonderingen zijn. Die paar nestbevuilers slepen hun seksegenoten mee in een onterecht diskrediet. De meeste mannen deugen! Als patiënt en in het algemeen. Dus vermoedelijk ook als politicus.
Kwintessens
recensent en boekenwurm
_Sophia De Wolf Bestuurslid HV Vlaamse Ardennen
Meer van Sophia De Wolf

_Recent nieuws

Bekijk alle nieuwe berichten

_Populair nieuws

Bekijk meer populair nieuws