9 januari 2026
Overleven in de wildernis - Mijn mindset in onvoorspelbare situaties
Miriam Lancewood volgde een opleiding Lichamelijke Opvoeding en deed ook aan competitie polsstokhoogspringen. Vanaf haar twintigste leidt zij een nomadisch bestaan. Ze trok door de Himalaya, India, Afrika en Nieuw-Zeeland. Op een van haar tochten ontmoette zij Peter Lancewood waarmee zij nu samenwoont. Zij was toen 22, Peter was 30 jaar ouder. Samen ondernamen zij verschillende lange tochten tot Peter geveld werd door een ernstig nierfalen, wat veeleisende avontuurlijke tochten uitsluit. Zij hebben zich teruggetrokken in een klein herdershutje zonder modern comfort in het Rodopegebergte in Bulgarije op de grens met Griekenland.
Zij debuteerde in 2017 met Mijn leven in de wildernis, een verhaal over trektochten door de ongerepte natuur met tips om deze avontuurlijke tochten ook te overleven. In 2020 verscheen Liefde in de wildernis over het samenleven met Peter in de bossen van Europa en aan de Turkse kust.
De auteur en haar partner keren zich bewust af van de wereld:
“Wij wilden beiden vrij leven: geen vaste banen, tijdstippen en verplichtingen. We verlangden naar een leven waarin we met een soort nonchalant gemak konden rondzwerven, zoals de wilde dieren die ik in de wildernis had gezien. Geen huis, geen baan, geen rekeningen: niets van dit alles. Alleen een zee van tijd en de wereld aan je voeten.”
Ze ondernamen avontuurlijke tochten, die niet vrij van risico’s waren. Nadat Peter in de Australische woestijn aan uitdroging had geleden werd bij hem een chronisch nierfalen vastgesteld. Deze aandoening verplichtte hem het sedertdien rustiger aan te doen. Hij kon zijn partner niet langer vergezellen op maandenlange tochten door onherbergzame gebieden zonder behoorlijke medische hulp in de nabijheid.
Zij trokken zich toen terug in hun klein herdershuisje in een dicht bebost gebied van Bulgarije. Er loopt geen verharde weg naar toe. Bevoorrading moeten zij zoeken in een klein dorpje op 3 uur wandelafstand. Miriam moet met een 30 kg zware rugzak terug de berg op.
De reislust bleef bij haar kriebelen. Zonder Peter maar in het gezelschap van een Nederlandse vriendin ondernam zij een tocht door Armenië, Georgië en Turkije. Met nieuwe vrienden ging zij opstap in het Himalayagebergte, waar zij passen van vierduizend meter en meer bedwongen, in Tadzjikistan en Kirgizië.
De auteur toont aan dat het overleven in de wildernis een fysieke én een mentale kant heeft. In onvoorspelbare situaties is het van belang het hoofd koel te houden, waar zij zich een meester in toont.
Het is ook niet allemaal puur natuur. Miriam trekt zich niet volledig terug in de natuur. In haar trektochten doet zij ook beroep op moderne hulpmiddelen zoals een smartphone voor navigatie en hoogwaardige kleding en trekkersmateriaal. Zij deinst er ook niet voor terug grote afstanden liftend te overbruggen en aldus een beroep te doen op transportmiddelen van derden.
De schrijfster sluit haar boek af met praktische tips voor wie in haar voetsporen wenst te treden Hoe stel je een efficiënte overlevingsrugzak samen met beperking van het gewicht? Welke voedingsmiddelen moet je zeker meenemen, afgewogen per dag en per week?
De lectuur van het werk moet de lezer aanzetten de natuur in te trekken op een ecologisch verantwoorde wijze, in zoverre dit al mogelijk zou zijn…
Arme natuur als wij daar met zijn allen gevolg aan geven.
Ignace Claessens
