Het boek is – en ik citeer de achterflap – “het resultaat van een intensief samenwerkingsproject van teams aan verschillende universiteiten, die gedurende maanden in real time documenten, beleidsreacties, publieke uitingen en campusontwikkelingen verzamelden en analyseerden. (…) Juist die werkwijze, interdisciplinair, onafhankelijk, en gedragen door meerdere academische teams, maakt zichtbaar hoe normalisering werkt: hoe taal verschuift, hoe grenzen vervagen, en hoe instellingen soms meebewegen met radicale dynamiek zonder het zo te noemen.”

Het 7 Oktober-Effect telt 240 pagina’s en omvat vijf hoofdstukken, onderverdeeld in vele paragrafen.
De hoofdstukken zijn:
1. De campus als frontlinie
2. Ervaringen van Joodse studenten en medewerkers
3. Observaties op de campus: het nieuwe normaal?
4. Kroniek sinds 7 oktober 2023: de teams Wageningen University, Radboud Universiteit en Hogeschool Utrecht doen verslag
5. Stellingen: de universiteit als moreel strijdtoneel.

De centrale these van het boek is dat, wat zich sinds 7 oktober 2023 afspeelt, volgens de auteurs geen gewone verharding van het debat is, maar een proces waarin radicalisering de vorm aanneemt van normalisering. “Het gaat niet alleen om incidenten – een antisemitische leus hier, een verheerlijking van geweld daar – maar om een structurele verschuiving. Taal die ooit voorzichtig werd gehanteerd, circuleert nu achteloos. Standpunten die vroeger marginaal waren, gelden als moreel noodzakelijk. Instellingen die ooit grenzen bewaakten, verschuilen zich nu achter vage noties van neutraliteit of demonstratierecht. De campus is daarbij geen afgesloten wereld. Integendeel, zij fungeert als een voorpost en spiegel van de bredere samenleving. Als antisemitisme en Israëlhaat hier salonfähig worden onder de vlag van emancipatie en antikolonialisme, is dat een signaal dat de waakzaamheid van de democratische cultuur als geheel is verzwakt.”