Paul Lintier
Ignace Claessens
Non-fictie
  • 9 keer bekeken
  • minuten leestijd
  • Reacties

Waardering

22 november 2026 MIJN STUK - Indringend ooggetuigenverslag van een jonge Franse kanonnier en schrijver tijdens de Eerste Wereldoorlog
Paul Lintier werd geboren in Mayenne op 13 mei 1893. Hij studeerde rechten in Lyon. Onmiddellijk na zijn studies nam hij in 1913 vrijwillig dienst in het Franse leger, nog vóór het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog dus. Als student schreef hij al enkele werkjes die nu vrijwel vergeten zijn. In het leger werd hij ingedeeld bij de artillerie waar hij deel uitmaakte van een ploeg die een 75 mm kanon bediende. Hij beschouwde dit kanon als ‘MIJN STUK’.
Op 22 september 1914 werd hij zwaar verwond aan de rechterhand. Een amputatie kon nauwelijks vermeden worden. Na een lange revalidatie werd hij goedgekeurd voor de dienst en op zijn aandringen in juli 1915 opnieuw naar het front gezonden. Hij sneuvelde op 15 maart 1916 door een voltreffer in Lotharingen.
Gedurende zijn herstelperiode heeft hij het besproken werk in zijn definitieve vorm gegoten aan de hand van de notities die hij dagelijks bijhield in de eerste periode dat hij aan het front was (van 1 augustus 1914 tot 23 september 1914).
Hij beschreef niet alleen de krijgsverrichtingen maar ook het karakter en de gemoedsgesteldheid van zijn strijdmakkers en oversten. 
Het aanvankelijke enthousiasme, gevoed door revanche wegens de verloren oorlog van 1870 en ook door de deelname van Engeland, sloeg al vlug om. De gruwelijke verliezen, de confrontatie met de talrijke verminkte en in ontbinding verkerende lijken van soldaten en paarden, de ellendige levensomstandigheden, wisselend zon en regen, en de onregelmatige bevoorrading werkten demoraliserend.
De soldaten wisten niet wat hen te wachten stond. Ze waren ook niet op de hoogte van de toestand aan het front. De bevelen waren vaak tegenstrijdig. Nu eens moest er teruggetrokken worden, dan weer vooruit. Blijkbaar was de legerleiding totaal overrompeld door de kracht en de inzet van de Duitse krijgsmacht, die begin september aan de poorten van Parijs stond. Met enorme verliezen kon het Duitse leger bij de slag aan de Marne teruggedreven worden. In september 1914 kwam er een einde aan de dynamische oorlogsvoering. Het front stabiliseerde zich en de legers waren voor vier jaar tot de loopgraven veroordeeld.
De auteur noteerde nauwgezet in zijn dagboekje, dat hij steeds bij zich hield, de dagelijkse gang van zaken in zijn artillerie-batterij. De summiere aantekeningen verwerkte hij tot een volwaardige roman gedurende zijn herstelperiode. Hij was toen amper 21 jaar.
Hij beperkte zich niet tot een droog verslag van de krijgsverrichtingen. In een levendige stijl portretteerde hij ook zijn medesoldaten en oversten. De meeste officieren hadden veel begrip voor de problemen die de soldaten ondervonden en voor de ontberingen die zij leden. Zij verstopten zich ook niet in het zicht van de vijand. Toen een geliefde kapitein sneuvelde hadden zijn ondergeschikten tranen in de ogen en waakten zij de ganse nacht bij zijn stoffelijk overschot.
De Eerste Wereldoorlog eiste een immense tol aan mensenlevens. Alleen al het Franse leger verloor iedere dag van de oorlog gemiddeld duizend soldaten, wat het totale verlies op meer dan één miljoen bracht. Een hele generatie werd gedecimeerd. Frankrijk verloor in de persoon van de auteur een beloftevolle schrijver. Hoeveel briljante geesten zijn sedertdien door oorlogsgeweld niet verloren gegaan en gaan nog steeds verloren?
Het werk is tevens een klacht tegen de oorlog en tegen oorlogszuchtige politici.

Ignace Claessens
Paul Lintier
Ignace Claessens
Non-fictie
recensent
_Ignace Claessens recensent
Meer van Ignace Claessens

_Van zelfde auteur

_Nieuwste recensies

Bekijk alle nieuwe recensies