13 januari 2026
De robotstofzuiger, farizeeërs en andere huichelaars
Omdat het ongetwijfeld de eerste keer is dat ik een verhaaltje of blog zal schrijven dit jaar en er hopelijk nog veel zullen volgen, wil ik het op mijn zieke, beperkte en vreemde manier hebben over dagelijkse godsdienstige en seculiere gedachten. Twee zaken waarover ik wel iets te zeggen heb, denk ik. Misschien alleen al omdat ik altijd naar een katholieke school ben geweest, maar denk nu vrijzinnig humanist te zijn.
Onlangs heb ik veel te lang problemen gehad met internet. Eigenlijk waren er storingen en defecten op het hele netwerk. Daardoor werkte mijn elektrische deur niet goed, kon ik de deurbel niet horen, kon ik niet surfen, streamen of casten én werkte m'n (nieuwe) robotstofzuiger niet meer. Absoluut geen leuke dingen dus. Meer nog, zoiets heeft een grotere impact op m'n luxeleventje dan ik zou denken en verwachten. Ik had en heb dan ook nog steeds het gevoel dat ik toen in de donkere middeleeuwen leefde.
Een technieker van het telecombedrijf waarbij ik aangesloten ben is me na een lange tijd wachten uiteindelijk komen 'redden'. Ik weet niet echt wat hij gedaan heeft, maar nadat hij een tiental minuten aan m'n modem sleutelde, werkte alles weer, bedankte ik hem hartelijk en vertrok hij. Het duurde echter niet lang voor ik merkte en ik op mijn smartphone las dat mijn robotstofzuiger weer niet (meer) verbonden was met hét netwerk. Al vloekend probeerde ik van alles, maar niets lukte.
Toch nog even benadrukken dat ik MS (multiple sclerose) heb, in een rolstoel zit en daardoor niet bij alles kan. Ik heb met andere woorden ernstige beperkingen. Daardoor heb ik dagelijks ook meerdere keren hulp nodig en komen zowel verplegers als zorgkundigen me helpen. Maar daarover zal ik ooit wel eens iets schrijven. Wanneer ik die avond een verpleger zie, vertel ik hem paniekerig, zenuwachtig en al stotterend dat mijn nieuwe robotstofzuiger niet reageert.
De jonge verpleger met wie ik ondertussen een vriendschappelijke band heb ondanks ons leeftijdsverschil en muzieksmaak, bekijkt het toestel. Eigenlijk neemt hij het eerst vast en schuift hij meteen het laadstation opzij. Dan kijkt hij me streng aan, eerder gevoelloos en karakterloos. Daarom vraag ik hem – tot mijn eigen verbazing nog steeds stotterend – wat er scheelt. Heel koel en rustig zegt hij me dan dat het logisch is dat het niet werkt want de stekker zit niet (goed) in het stopcontact! Ik schaam me dood en dat uit zich in (of door) luid gevloek omdat ik duidelijk niet meer op een normale manier alleen kan leven en wonen of zo. Zoiets had ik immers zelf kunnen zien, maar ik kon er niet bij door die rolstoel van me.
Bovendien leert de jonge knaap me dat we dingen niet te ver moeten zoeken. Een verklaring heeft dus niets te maken met iets dat er niet is, te zien is of bestaat. Onbegrip en mijn beperkt lichaam hebben er bijvoorbeeld deze keer voor gezorgd dat ik iets niet zag of kon zien.
Zo zijn er mensen die zich in het leven laten leiden en verklaringen zoeken gebaseerd op een godsdienst, heilig boek of de interpretatie ervan door een of andere zogenaamde schriftgeleerde, farizeeër of andere huichelaar terwijl een antwoord te zoeken en vinden is in het aardse. Soms is het door gelijk welke beperking gewoon (nog) niet te zien.
Ik wens iedereen in elk geval nog het allerbeste voor 2026. Probeer dit jaar, elke dag – in de mate van het mogelijke natuurlijk – zoals altijd het geval zou moeten zijn, te genieten van het leven! We leven maar één keertje, maak er daarom iets goed van. Zelf ga ik dat ook nog even doen en hopelijk lukt me dat zonder al die pijn en tegenslag. En u?