16 september 2026
Quousque?
Mijn lichaam liet enkele weken geleden weer zien en merken dat ik het niet begrijp. Ik begreep dus mijn eigen rotlijf niet. Dat gebeurde vroeger wel vaker, maar ik dacht verkeerdelijk dat het ondertussen geen geheimen meer had voor me. Een luide en pijnlijke val op een koude vloer was het gevolg. Ik voelde me eerst langzaam, maar dan steeds sneller uit mijn rolstoel glijden om daarna met mijn lelijke gezicht en lippen de vloer te kussen.
Op een acrobatische en mezelf verbazende manier kon ik nog snel op het personenalarm drukken dat ik altijd rondom mijn nek draag. Hierdoor werd er een alarmcentrale opgeroepen die vervolgens onmiddellijk een ziekenwagen stuurde. Terwijl ik met mijn gezicht de koude tegels voelde, hoorde ik hoe er buiten veel te lang op verschillende manieren werd geprobeerd binnen te komen. Best raar en frustrerend als je weet dat hulpdiensten de code kennen van mijn sleutelkastje, de deur moeiteloos zouden moeten kunnen openen om me uiteindelijk te komen redden. Maar bij mij lopen zaken wel meer dan eens anders dan bij anderen.
Om een veel te lang verhaal kort te maken: ik herken na lang op de grond te liggen de stem van een verpleegster die niets te maken had met de oproep van de alarmcentrale, maar toevallig voorbijreed en zag dat er een ambulance al heel lang voor mijn deur stond. Ze maakte mijn deur zonder enige moeite open, kwam op haar knieën naast me zitten en stelde me gerust door te zeggen dat alles in orde komt.
De ziekenwagen bracht me naar een zienhuis en ik kreeg daar na enkele onderzoeken te horen dat ik waarschijnlijk wel viel omdat ik ziek was en mijn spieren enorm verzwakt waren. Dat wist ik dus niet. Ook voelde mijn rotlijf niet meer verstoord dan anders. Op geen enkel ogenblik had ik dus door dat mijn lichaam zich verdedigde tegen een indringer die iets wou van dat goddelijk en hemels lijf van me. Ja, ik word er zelfs godsdienstig van, want iets dat zo slecht en vernietigend is, moet immers uit een religieuze hoek of kant komen!
Spijtig genoeg werd het een lange opname met duistere momenten en gedachten, maar ook verrassende ontmoetingen. Daarover ga ik het niet hebben en denk je maar wat je wil. De revalidatie (ergens anders) was en is zelfs nog steeds erg pittig en vermoeiend maar draaglijk door een heleboel leuke artsen, therapeuten en verplegers.
Op haast humoristische wijze – want ik leef nog zolang ik kan lachen – gebruik ik om af te sluiten een bekende zin die de Romeinse Cicero ooit uitsprak en ik dus aanpas aan mijn persoonlijke situatie: ‘Quousque tandem abutere MS, patientia mia?’ Vrij vertaald vraag ik mijn MS (multiple sclerose) hoelang het nog op mijn zenuwen gaat werken. Ik vind dat dus grappig. En u?