Ik breng veel tijd door op straat en observeer dan ongewild mijn lezende medemens. Neen, niet de lezers van boeken. Zou men mij raar bekijken mocht ik een roman lezen terwijl ik naar de bakker stap? Niet die lezers dus, maar degenen die in de openbare ruimte bijna onafgebroken hun ogen richten op hun telefoon. Zo werd mijn aandacht onlangs gegrepen door een jong koppel dat weliswaar samen aan het wandelen was, maar ondertussen elk apart vooral connectie hadden met het kleine scherm in plaats van met elkaar. Was de relatie al wat aan sleur onderhevig? Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze via de telefoon met elkaar aan het chatten waren, ik probeer optimistisch te blijven. Erger is wanneer ouders met hun kinderen aan het wandelen zijn en die kinderen erbij lopen voor Piet Snot, want mama of papa richten hun blik op hun telefoon. Mijn aandacht viel zo eens op twee prachtig uitgedoste kleine meisjes. Dat was onvermijdelijk, hun kleurrijke kleedjes sprongen immers al van ver in het oog, ze hadden duidelijk een moeder met een hoger dan gemiddelde smaak voor mooie kledij. De twee vochten echter tevergeefs voor de aandacht van hun moeder, zij was in gesprek met haar telefoon. Hoe voelen die kinderen zich dan, vraag ik me af? Hoe interpreteren ze dat in hun opgroeiende brein? Wat voelen ze wanneer hun ouders voorrang geven aan de smartphone, erdoor ingepalmd zijn en de vraag van hun eigen kinderen niet horen? Ik zou dan eens in die kleine hoofdjes willen kruipen om te weten welke gedachten er zich daar ontspinnen.