Pinker toont ons dat we die gemeenschappelijke kennis nodig hebben om ons sociaal leven te stroomlijnen, conventies af te spreken over hoe we ons gedragen in het verkeer, hoe we financiële transacties aangaan omdat we het concept geld hebben uitgevonden of hoe we ons vertrouwen stellen in politici die handelen volgens ideologie en afspraken (coalities) met andere politici. Dit belang gaat zo ver dat we fysieke reacties vertonen – blozen, kwaad worden, ongemakkelijk lachen – wanneer die gemeenschappelijke kennis en conventies ontkend of verbroken worden, maar ook wanneer ze bevestigd worden (oogcontact, instemmend knikken, lachen). Anderzijds is het ook zo dat mensen in bepaalde situaties gemeenschappelijke kennis proberen te vermijden. Dat doen ze wanneer ze waarheden ongemakkelijk vinden en ze zich wenden tot cognitieve dissonantie. Dan gaan ze staalhard liegen of zich bedienen van hypocrisie, omkoping, intimidatie en dies meer.

Uiteindelijk valt dit gedrag terug te leiden tot het onvermogen om elkaars gedachten te lezen. Daarom zijn we aangewezen op afspraken - in het beste geval - en kleine tot hele leugens - in het slechtste geval - waardoor schijnbaar paradoxaal gedrag opvallend rationeel en menselijk wordt. Waarom zijn we nerveus op een eerste date? Omdat we niet kunnen inschatten wat de ander denkt en we elkaar nog niet voldoende kennen om te bogen op voorspelbare reacties van de ander. Waarom hamsteren mensen massaal toiletpapier wanneer er symptomen van een crisis opduiken? Waarom worden we tijdens de pauze van de Super Bowl overspoeld met reclame voor cryptovaluta? Waarom gedragen sommige mensen zich agressief in het verkeer of waarom vindt de cancelcultuur zo vlot haar weg in academische kringen? Het zijn allemaal vragen die geplukt zijn uit het dagelijks leven en waar Pinker met zijn evolutionaire bril een antwoord op suggereert.