De ex-inspecteur schreef 20.000 rapporten en nuttigde 8.500 maaltijden in meer dan 20 landen. Vaak twee maaltijden per dag. Hij evolueerde van inspecteur tot hoofdinspecteur en schopte het zelfs tot directeur voor de Benelux. Een huzarenstukje dat hij samenvat in een bijzonder leesbaar boek, dat uitleg geeft bij de felle emoties die gepaard gaan bij het al dan niet halen van een of meerdere sterren, maar ook de emoties die hij zelf ervaart wanneer hij positief of negatief nieuws brengt aan de betrokken chefs. It’s all part of the job, maar Loens schijnt zich – althans volgens de getuigenissen – altijd op een menselijke en uiterst professionele manier van deze taak gekweten te hebben.

Werner Loens was meer dan een inspecteur, hij was ook een adviseur, een mentor en in sommige gevallen zelfs een vriend die werk/oordeel en privé weliswaar erg professioneel gescheiden hield. Bijzonder aangenaam zijn ook de beschrijvingen van de gerechten die hij als hemels ervaarde, net als de culinaire belevingen die voor hem regelrechte afknappers waren. In deze rollercoaster van ervaringen hield Werner Loens toch altijd vast aan een aantal basisprincipes de voor hem primordiaal zijn: het belang van ambacht, de beheersing van traditionele technieken die innovatie niet mogen belemmeren. Een chef die sterren wil verdienen, moet persoonlijkheid leggen in zijn keuken, die moet zijn of haar stempel drukken. Loens omarmt daarbij de globalisering en juicht toe dat sterrenkoks invloeden uit de grote variëteit aan wereldkeukens integreren in hun traditionele keukens.