30 januari 2026
'Niet langer het doelwit van homofobie'
Voordat in april 2024 het eindrapport van Hilary Cass[i] werd gepubliceerd, werd in de Tavistock, een genderkliniek in Londen, het wrange grapje gemaakt dat er geen lesbiennes en homo's zouden overblijven, als de medische transitie zou doorgaan in het tempo waarin dat toen gebeurde.
De afgelopen tien à twintig jaar is door velen het idee omarmd, dat seksuele voorkeur voor iemand van het eigen geslacht kan betekenen dat men 'geboren is in een verkeerd lichaam'. Daarmee werd medische transitie voor velen een aantrekkelijke manier om homofobie te ontvluchten.
Sinds 10 januari 2026 staat een gesprek op YouTube[ii] dat in september 2025 tijdens The Bigger Picture Conference in Albuquerque, New Mexico werd opgenomen. Aan het woord kwam de detransitioner Jonni Skinner. In oktober 2024 had Jonni Skinner een beëdigde verklaring[iii] afgelegd in het kader van de rechtszaak 'United States v. Skrmetti, Attorney General and Reporter for Tennessee, et al'. Deze rechtszaak had te maken met de beschikbaarheid van medische behandelingen voor minderjarigen om in transitie te gaan.
Toen Jonathon (Jonni) Skinner hulp zocht, werd hem verteld dat hij het brein van een meisje had in het lichaam van een jongen, en dat een transitie zijn brein in overeenstemming zou brengen met zijn lichaam en hem zou helpen alle discriminatie te vermijden die homoseksuele mannen ervaren. De medische transitie heeft voor hem verstrekkende gevolgen gehad. Hieronder volgt een vertaling van de volledige beëdigde verklaring van Skinner.
_Verklaring onder ede
Mijn naam is Jonathon Skinner en ik ben 21 jaar oud. Ik ben op mijn dertiende in transitie gegaan, omdat ik een gendernonconforme jongen was die zich aangetrokken voelde tot andere jongens.
Als kind bewonderde ik vrouwelijke popsterren, hield ik van dansen en zingen, en speelde ik graag gezinnetje. Deze interesses werden door de mannen om me heen, zowel in mijn familie als op school, altijd erg aanstootgevend gevonden. Er waren een paar incidenten op de kleuterschool waarbij ik in grote problemen kwam, omdat ik de hand van een jongen vasthield. Daardoor en door mijn afkeer van ruw en wild spelen, was mijn school van mening dat ik geen idee had van 'gepast gedrag'. Deze beschrijving werd een label dat me mijn hele schooltijd achtervolgde. Mijn grootvader, broer en oom konden mijn 'vrouwelijke' persoonlijkheid niet waarderen. Het was vrij normaal dat ik werd gepest om de manier waarop ik liep, praatte en me in het algemeen gedroeg. Ze raakten vaak gefrustreerd omdat ik me 'als een mietje' gedroeg. Vanaf mijn vijfde werd ik gepest met homo- en aidsgrappen, werd ik 'flikker' genoemd en verloor ik daardoor vrienden. Door het voortdurende pesten op school en thuis werd ik al heel vroeg een erg angstig en geïsoleerd kind.
Toen ik ongeveer twaalf jaar oud was, kwam ik op sociale media transgender influencers tegen die in hun jonge jaren dezelfde ervaringen leken te hebben gehad als die ik had, maar zij werden nu gevierd als 'vrouwen'. Ze vertelden hoezeer de transitie hun leven had verbeterd, omdat ze niet langer het doelwit waren van homofobie. Mijn toenmalige mentor, Hailey, die begin twintig was, onderging om soortgelijke redenen een transitie van vrouw naar man. Ze was een butch lesbienne die een 'heteroman' wilde worden. Ik had met haar over een aantal van mijn worstelingen gepraat en zij moedigde me aan om te geloven dat een transitie de juiste keuze voor mij was.
Op mijn dertiende vertelde ik mijn familie dat ik trans was. Mijn moeder accepteerde het, en de rest vond dat een transitie beter voor me zou zijn dan homoseksueel blijven. Hailey verwees ons door naar het genderprogramma waar zij zelf behandeld werd, en daar zijn we naartoe gegaan.
Tijdens mijn eerste afspraak steunde W., een gendertherapeut, meteen het idee dat het leven voor mij gemakkelijker zou worden als ik 'vrouw' zou worden. Ze zei dat ik een aangeboren 'vrouwelijke essentie' had en dat ik daarom altijd zo anders was, omdat ik het brein van een meisje had in het lichaam van een jongen, en dat een transitie mijn brein in overeenstemming zou brengen met mijn lichaam en me zou helpen alle discriminatie te vermijden die homoseksuele mannen ervaren. Ik zou een man kunnen vinden die van mij houdt om wie ik ben, zonder dat ik me zorgen hoef te maken over 'mannelijker worden'. Ik dacht aan de transgenderpersoonlijkheden op sociale media die gelukkig leken met hun transitie en dacht dat dit eindelijk het antwoord was op al mijn problemen. Ik zou me gewoon kunnen aanpassen als een 'hetero meisje'.
W. vertelde mijn moeder vervolgens dat als ze niet akkoord zou gaan met de behandelingen, ik zó depressief zou worden dat ik uiteindelijk zelfmoord zou plegen, en vroeg haar of ze liever een dode zoon of een levende dochter zou hebben. Na slechts twee of drie bezoeken stelde W. ons voor aan dokter S., een nationaal vooraanstaande genderarts, en ik werd meteen onder medische behandeling geplaatst. Dokter S. herhaalde ook dat mijn leven na de transitie veel gemakkelijker zou worden en dat dit een levensreddende behandeling was.
Na een paar weken hormoontherapie viel ik regelmatig flauw en ik kreeg puberteitsremmers in plaats van spironolacton. Er werd mij verteld dat sterilisatie een mogelijke bijwerking was en mij werd gevraagd of ik mijn sperma wilde bewaren. Ik was pas dertien jaar oud. Ik vond dat heel vies en zei nee. Binnen enkele weken kreeg ik last van ernstige spierpijn, spasmen, misselijkheid, opvliegers die zelfs mijn slaap beïnvloedden, extreme gevoeligheid van de borsten en vochtverlies, erectiestoornissen, anorgasmie, uitslag over mijn hele lichaam, hematurie, bijna volledig verlies van eetlust en misselijkheid na het eten, en spierzwakte. Maar dr. S. betwijfelde of deze plotselinge symptomen bijwerkingen van de blokkers waren en moedigde me aan om te hopen dat mijn leven zou verbeteren en ik me zou aanpassen zodra ik volledig was getransformeerd.
Hoewel ik slechts korte tijd blokkers heb gebruikt en zeven jaar lang oestrogeen, is mijn lichaam nooit volledig hersteld. Mijn lichaam is niet gegroeid en ontwikkeld zoals het anders zou hebben gedaan. Ik heb nog steeds last van talrijke bijwerkingen die niet goed worden begrepen en waarvoor geen behandeling bekend is.
Nu ik 21 ben en in de echte wereld sta, zie ik dat homoseksueel zijn helemaal niet is zoals mij werd verteld. Als ik ook maar één begeleider had gehad die me had verteld dat er niets mis was met hoe ik was, dan zou dat mijn leven positief hebben veranderd. Ik zou hebben geleerd mezelf te accepteren en uit mijn ongemakkelijke fase zijn gegroeid, net als andere homoseksuele mannen. In plaats daarvan werd mij verteld dat mijn lichaam verkeerd was en moest veranderen om acceptabel te zijn. Ik werd fysiek en psychologisch beroofd van de mogelijkheid om me vrij te ontwikkelen en mezelf te worden, en ik zal me nooit kunnen uiten als homoseksuele man. In feite ben ik voor de rest van mijn leven beroofd van elke vorm van seksuele expressie.
Ik verklaar op straffe van meineed dat de feiten in deze verklaring waarheidsgetrouw en juist zijn.
_Noten
[i] 'Het onderzoek werd uitgevoerd in opdracht van NHS England om aanbevelingen te doen over hoe de genderidentiteitsdiensten van NHS kunnen worden verbeterd en om ervoor te zorgen dat kinderen en jongeren die twijfelen over hun genderidentiteit of genderdysforie ervaren, zorg van hoge kwaliteit krijgen die aan hun behoeften voldoet, veilig, holistisch en effectief is.' Voor meer informatie zie: https://webarchive.nationalarchives.gov.uk/ukgwa/20250310143933 https://cass.independent-review.uk/home/publications/final-report/
[ii] https://www.youtube.com/watch?v=XBFiRA0efDk
[iii] https://www.supremecourt.gov/DocketPDF/23/23-477/328642/20241018123221107_FairSkrmetti_Amicus%20Other%20October%2018%202024%20EFILE.pdf
[ii] https://www.youtube.com/watch?v=XBFiRA0efDk
[iii] https://www.supremecourt.gov/DocketPDF/23/23-477/328642/20241018123221107_FairSkrmetti_Amicus%20Other%20October%2018%202024%20EFILE.pdf