26 juni 2026
'Angst is een dodelijke ziekte'
Dit jaar is het 25 jaar geleden dat 9/11 plaatsvond en 20 jaar geleden dat de Italiaanse journaliste Oriana Fallaci stierf. Het leek mij goed om nog eens kennis te nemen van wat Fallaci schreef over de islam, en over links.
Ik vroeg allereerst Artificial Intelligence of Fallaci links was. In de illustratie het antwoord.
AI
Ik was vooral benieuwd naar hoe drastisch haar politieke standpunten dan wel veranderd waren en daarom herlas ik allereerst De woede en de trots (2002) en De kracht van de rede (2004) om vervolgens haar eerdere publicaties te bekijken. Wie al die publicaties leest, leert een moedige, vrijdenkende, feministische, atheïstische vrouw kennen.
De terreuraanslagen in de Verenigde Staten in 2001 dreven Fallaci tot woede, maar deden haar ook trots zijn op westerse waarden en verworvenheden. Ze bleef tot het eind geloven in de kracht van de rede. Haar woede richtte zich op de islam en de lafheid van links, dat weigerde (en dat vaak nog steeds doet) om zich onomwonden uit te spreken over zaken die niet deugen; bang voor de islam, maar ook bang om door de linkse broeders en zusters verketterd te worden.
Ik heb ervoor gekozen om Oriana Fallaci zelf aan het woord te laten en slechts waar nodig een korte toelichting te geven. De citaten staan in volgorde van publicatiedatum.
Ik heb ervoor gekozen om Oriana Fallaci zelf aan het woord te laten en slechts waar nodig een korte toelichting te geven. De citaten staan in volgorde van publicatiedatum.
In 1965 verscheen het eerste boek dat van Oriana Fallaci in het Nederlands werd vertaald. De oorspronkelijk titel luidde Il sesso inutile, letterlijk De nutteloze sekse, maar het werd Vrouwen ... in haar wisselend lot. Het boek was oorspronkelijk in 1961 verschenen, nadat Fallaci een wereldreis reis had gemaakt. Ze had o.a. Pakistan, India, China, Japan en Hawaii bezocht en – ik citeer de achterflap – ‘observeerde scherp de vele vrouwentypen en hun levensomstandigheden, waardoor zij ten slotte in staat was, een vergelijking te trekken tussen de oosterse en westerse vrouw.'
_'Vrouwen ... in haar wisselend lot'
'Er is veel zon in de landen van de Islam – een witte, harde zon die verblindt. Maar de Mohammedaanse vrouw ziet hem nooit. Haar ogen zijn gewend aan het donker, als de ogen van een mol. Uit het donker van de moederschoot komt zij in het donker van het ouderlijk huis, daarna in het donker van de echtelijke woning en ten slotte in het donker van het graf. En in al dat donker merkt niemand haar op.'[i]
‘Een Mohammedaan vragen stellen over zijn vrouwen staat gelijk met vragen naar een geheime ondeugd; toen ik op een dag tegen de directeur van een Pakistaanse krant zei: “Ik kom u iets vragen over het probleem van de Mohammedaanse vrouw”, werd hij woedend en antwoordde: “Wat voor probleem? Er bestaat geen probleem van de Mohammedaanse vrouw”. Toen gaf hij me een pak gestencilde artikelen over de kleding van de Mohammedaanse vrouw, de sieraden van de Mohammedaanse vrouw, de opmaak van de Mohammedaanse vrouw, hoe zij kokosolie gebruikt om het haar glanzend te maken, hoe zij henna gebruikt om het haar handpalm en voetzool rood te verven, hoe zij antimoon vermengd met rozenwater gebruikt om haar wimpers te verven. “Hier”, zei hij, “staat alles in over de Mohammedaanse vrouwen”. Toen vroeg ik hem hoe hoog het percentage analfabetisme onder de Mohammedaanse vrouwen was. Hij werd kwaad en zei: “Waarom moeten vrouwen leren lezen en schrijven? De enige aan wie ze kunnen schrijven is haar man. En als haar man met haar samenwoont, waarom zou ze hem dan een brief gaan sturen?”.
Dertienhonderd jaren zijn verlopen sinds Mohammed in de hete woestijn van Arabië sprak, en hoewel er een nieuwe stroming onder de vrouwen van de Islam merkbaar is, blijft de overgrote meerderheid van de gelovigen de wetten respecteren alsof de tijd heeft stilgestaan.’[ii]
Dertienhonderd jaren zijn verlopen sinds Mohammed in de hete woestijn van Arabië sprak, en hoewel er een nieuwe stroming onder de vrouwen van de Islam merkbaar is, blijft de overgrote meerderheid van de gelovigen de wetten respecteren alsof de tijd heeft stilgestaan.’[ii]
_Citaten uit het interview van Oriana Fallaci met ayatollah Khomeini
In september 1979 interviewde Fallaci in de Iraanse stad Qom de eerder dat jaar naar Iran teruggekeerde ayatollah Khomeini.
‘In 1973 interviewde ik de sjah en schreef dat hij een klootzak was. Toen liet Khomeini zich door mij interviewen met de gedachte dat ik voortreffelijk over hem zou schrijven. Eigenlijk dacht ik ook wel dat Khomeini me beter zou bevallen dan de sjah, maar ik hoefde hem maar te zien om te weten dat hij me helemaal niet beviel, dat het net zo’n tiran was als de sjah, dat zijn tirannie de tirannie van de sjah had vervangen, en dus schreef ik net zo over hem als ik over de sjah had gedaan.’
Fallaci: ‘Is het terecht om de arme prostituee, een vrouw die haar man ontrouw is, of een man die van een andere man houdt, dood te schieten?’
Khomeini: ‘Wat doe je als je vinger aan gangreen lijdt? Laat je dan je hele hand, en vervolgens je hele lichaam, vol gangreen raken, of hak je je vinger eraf? Wat een heel land en zijn bevolking tot corruptie brengt, moet worden uitgeroeid als het onkruid dat een tarweveld overwoekert. Ik weet dat er samenlevingen zijn waar vrouwen zich mogen overgeven om de verlangens van mannen die niet hun echtgenoten zijn te bevredigen, en waar mannen zich mogen overgeven om de verlangens van andere mannen te bevredigen. Maar de samenleving die wij willen opbouwen, staat zulke dingen niet toe. In de islam willen we een beleid voeren om de samenleving te zuiveren, en om dit doel te bereiken, moeten we degenen straffen die onze jeugd kwaad doen.’[iii]
‘In 1973 interviewde ik de sjah en schreef dat hij een klootzak was. Toen liet Khomeini zich door mij interviewen met de gedachte dat ik voortreffelijk over hem zou schrijven. Eigenlijk dacht ik ook wel dat Khomeini me beter zou bevallen dan de sjah, maar ik hoefde hem maar te zien om te weten dat hij me helemaal niet beviel, dat het net zo’n tiran was als de sjah, dat zijn tirannie de tirannie van de sjah had vervangen, en dus schreef ik net zo over hem als ik over de sjah had gedaan.’
Fallaci: ‘Is het terecht om de arme prostituee, een vrouw die haar man ontrouw is, of een man die van een andere man houdt, dood te schieten?’
Khomeini: ‘Wat doe je als je vinger aan gangreen lijdt? Laat je dan je hele hand, en vervolgens je hele lichaam, vol gangreen raken, of hak je je vinger eraf? Wat een heel land en zijn bevolking tot corruptie brengt, moet worden uitgeroeid als het onkruid dat een tarweveld overwoekert. Ik weet dat er samenlevingen zijn waar vrouwen zich mogen overgeven om de verlangens van mannen die niet hun echtgenoten zijn te bevredigen, en waar mannen zich mogen overgeven om de verlangens van andere mannen te bevredigen. Maar de samenleving die wij willen opbouwen, staat zulke dingen niet toe. In de islam willen we een beleid voeren om de samenleving te zuiveren, en om dit doel te bereiken, moeten we degenen straffen die onze jeugd kwaad doen.’[iii]
_'De woede en de trots'
Oriana Fallaci woonde in Manhattan toen op 11 september 2001 de door islamitische terroristen gekaapte passagiersvliegtuigen zich even verderop in de Twin Towers boorden. Zij schreef diezelfde maand nog het boek De woede en de trots.
‘Ik zocht een taxi, vond er geen, begaf me toen te voet naar de Twin Towers die er niet meer stonden, en … Daarna wist ik niet wat ik moest doen. Hoe ik mij nuttig moest maken, iets kon doen. En juist terwijl ik mij afvroeg wat-doe-ik, wat-doe-ik, liet de televisie Palestijnen zien die het bloedbad gek van vreugde bejubelden. Ze schreeuwden Hoera-Hoera. Daarna vertelde iemand mij dat er in Italië heel wat mensen hen nadeden en grijnsden net-goed-voor-die-Amerikanen. En toen, met de drift van een soldaat die uit de loopgraaf klimt en zich op de vijand stort, wierp ik mij op de schrijfmachine. Ik ging het enige doen wat ik kon. Schrijven.’[iv]
‘Ik zocht een taxi, vond er geen, begaf me toen te voet naar de Twin Towers die er niet meer stonden, en … Daarna wist ik niet wat ik moest doen. Hoe ik mij nuttig moest maken, iets kon doen. En juist terwijl ik mij afvroeg wat-doe-ik, wat-doe-ik, liet de televisie Palestijnen zien die het bloedbad gek van vreugde bejubelden. Ze schreeuwden Hoera-Hoera. Daarna vertelde iemand mij dat er in Italië heel wat mensen hen nadeden en grijnsden net-goed-voor-die-Amerikanen. En toen, met de drift van een soldaat die uit de loopgraaf klimt en zich op de vijand stort, wierp ik mij op de schrijfmachine. Ik ging het enige doen wat ik kon. Schrijven.’[iv]
‘Ik richt mij natuurlijk niet tot de gieren die ervan genieten om de beelden van de puinhopen te zien en grinniken: “Net-goed-voor-die-Amerikanen”. Ik richt mij tot de mensen die, (…) zich nog verliezen in voorzichtigheid en twijfel. En tegen hen zeg ik: Wakker worden, mensen! Wakker worden! Verlamd als jullie zijn door de angst om tegen de stroom in te gaan of racistisch te lijken (een totaal oneigenlijk woord omdat de discussie niet gaat over een ras, maar over een godsdienst), begrijpen jullie niet of willen jullie niet begrijpen dat hier een Omgekeerde Kruistocht aan de gang is. (…) Een oorlog die zij Jihad noemen: Heilige Oorlog. Een oorlog die niet mikt op de verovering van grondgebied, misschien (misschien?), maar die zeker mikt op de verovering van onze zielen. Op de verdwijning van onze vrijheid en op de verdwijning van onze beschaving, op de vernietiging van onze manier van leven en sterven.’[v]
‘Sommigen zitten er niet mee. Ze hebben er schijt aan. Amerika is ver weg, zeggen ze, tussen Europa en Amerika ligt een oceaan met water. O, nee, beste mensen, jullie vergissen je: dat is een streepje water. Want wanneer het lot van het westen op het spel staat, wanneer het overleven van onze beschaving in gevaar is, zijn wij Amerika. Zijn wij de Verenigde Staten. Wij Italianen, wij Nederlanders, wij Fransen, wij Engelsen, wij Duitsers, wijs Zwitsers, wij Oostenrijkers, wij Hongaren, wij Slowaken, wij Polen, wij Scandinaviërs, wij Belgen, wij Spanjaarden, wij Grieken, wij Portugezen … En ook wij Russen die dankzij de islamieten van Tsjetsjenië onze bloedbaden wel hebben gehad. De bloedbaden van Moskou. Als de Verenigde Staten instorten, stort Europa in. Stort het Westen in, storten wij in.’[vi]
‘Klopt het dat in Europa de hedendaagse linkse goeroes, of wat voor links door moet gaan, niet willen horen wat ik zeg? Klopt het dat ze, als ze het horen, uit hun vel springen en onaanvaardbaar-onaanvaardbaar krijsen? Zijn ze soms en masse tot de islam bekeerd en bezoeken ze nu in plaats van de gemeenschapshuizen de moskeeën? Of krijsen ze zo om hun nieuwe bondgenoot en medeplichtige tegemoet te komen?’[vii]
‘Tijdens een synode van het Vaticaan in oktober 1999 om de verhoudingen tussen christelijken en mohammedanen te bespreken, zei een islamitische geleerde doodleuk tegen de bisschoppen:’ “Dankzij jullie (Europese) wetten zullen we bij jullie binnendringen; dankzij onze (islamitische) wetten zullen we jullie domineren.[viii] “ (Getuigenis door monseigneur Giuseppe Bernardini, aartsbisschop van de Turkse diocees in Smyrne.)’[ix]
‘Tijdens een synode van het Vaticaan in oktober 1999 om de verhoudingen tussen christelijken en mohammedanen te bespreken, zei een islamitische geleerde doodleuk tegen de bisschoppen:’ “Dankzij jullie (Europese) wetten zullen we bij jullie binnendringen; dankzij onze (islamitische) wetten zullen we jullie domineren.[viii] “ (Getuigenis door monseigneur Giuseppe Bernardini, aartsbisschop van de Turkse diocees in Smyrne.)’[ix]
‘Ik ben bezig te zeggen dat onze culturele identiteit, juist omdat het eeuwenlang welomschreven is, geen emigratiegolf kan hebben die bestaat uit mensen die op een of andere manier onze levenswijze willen veranderen. Onze normen, onze waarden. Ik zeg dat er bij ons geen plaats is voor muezzins, minaretten, valse geheelonthouders, verdomde chadors en de nog verdomdere burqa’s.’[x]
_'De kracht van de rede'
'De woede die twee jaar geleden door mij heen raasde, is niet tot bedaren gekomen en is daarentegen zelfs verdubbeld. De trots, die me twee jaar geleden kracht gaf, is niet afgenomen en is daarentegen zelfs groter geworden.[xi] (...) Met verontwaardiging en in naam van de rede hervat ik dus het betoog dat ik meer dan twee jaar geleden heb afgesloten met de gedachte: punt-klaar-uit.'[xii]
‘Tegenwoordig is het mode om berouw te tonen over de kruistochten, om het Westen voor de kruistochten te veroordelen en om de kruistochten te zien als een onrechtvaardigheid tegenover die arme, onschuldige moslims. Maar meer nog dan een reeks krijgsondernemingen om het Heilige Graf te heroveren, waren de kruistochten het antwoord op vier eeuwen van invasie, bezetting, tirannie en slachtpartijen. Ze waren een tegenoffensief om het islamitisch imperialisme in Europa een halt toe te roepen.[xiii] (…) En ja hoor, toen de kruistochten voorbij waren, begonnen de zonen van Allah ons weer, net als vroeger, lastig te vallen. Deze keer waren het de Turken die voorbereidingen troffen om het Ottomaanse Rijk te stichten. Een rijk dat Europa tot de achttiende eeuw zou overspoelen met zijn hebzucht en gulzigheid, en dat van Europa zijn favoriete slagveld zou maken.’[xiv]
‘Het moet gezegd. In het brandende Europa heerst weer een ziekte die in de vorige eeuw ook van niet fascistische Italianen fascisten maakte, ook van niet nazistische Duitsers nazi’s en ook van niet bolsjewistische Russen bolsjewieken. En die nu ook verraders maakt van diegenen die helemaal geen verrader willen zijn: het is de angst. Angst is een dodelijke ziekte. Een ziekte die gevoed wordt door opportunisme, conformisme, de mentaliteit om met iedereen mee te praten, en natuurlijk door lafheid, en die meer slachtoffers eist dan kanker. (…) Ik heb vrienden of vermeende vrienden gezien die, weliswaar voorzichtig, partij voor mij kozen, maar die zich uit angst hebben teruggetrokken en zich zelfcensuur hebben opgelegd. Maar het vreselijkste van wat ik gezien heb is de angst van diegenen die de vrijheid van gedachten en meningsuiting zouden moeten beschermen. Anders gezegd: de angst van de zogenaamde officiële instanties en de pers.’[xv]
‘Leest u dan zelf maar eens een paar soera’s, waarin integratie verboden is en bestraft wordt. Deze bijvoorbeeld: “Allah staat zijn gelovigen niet toe vriendschap te sluiten met ongelovigen. Vriendschap zorgt voor genegenheid, geestelijke aantrekkingskracht en meer begrip voor de moraal en levenswijze van ongelovigen, terwijl de denkbeelden van de ongelovigen in strijd zijn met de sharia. Die denkbeelden zijn erop gericht om ons te beroven van onze onafhankelijkheid en ons overwicht, met het doel ons te overwinnen. Maar het is de islam die overwint. Het is de islam die zich niet laat overwinnen.” Of deze: “Toon geen enkele zwakte tegenover de vijand. Vraag hem niet om vrede te sluiten, en al helemaal niet als je de sterkste bent. Vermoord ongelovigen overal waar je ze tegenkomt. Val ze aan en bestrijdt ze, met alle denkbare listen”.’[xvi]
‘In 1970 barstte het terrorisme dan volledig los. Een toestel van Swissair explodeerde onderweg met 48 passagiers aan boord … Vijf gekaapte vliegtuigen werden tot ontploffing gebracht… Ook kwam dat jaar het antisemitisme weer op. Een antisemitisme dat meteen vertegenwoordigd werd door de linkse partijen, die de kant van de Arabieren kozen. En met het opkomen van het antisemitisme, deed ook het slachtoffergedrag zijn intrede, dat verspreid werd door het hersenspoelen van goedgelovige mensen. “Die arme Palestijnen, ze hebben geen andere keus dan ons te vermoorden, toch? Het is de schuld van Israël, dat ze van hun vaderland beroofd heeft.”’[xvii]
‘Na Amman ging ik naar Beiroet.[xviii] Hier interviewde ik zijn [Yasser Aarafat – MH] rivaal George Habash, de leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina en de man aan wie we, in het begin van de jaren zeventig, het merendeel van de aanslagen te danken hadden. Tijdens het interview (…) werden mijn ogen geopend. Want, terwijl een oplettende bodyguard uit voorzorg een mitrailleur op mijn hoofd gericht hield, legde Habash heel duidelijk uit dat de vijand van de Arabieren niet alleen Israël was, maar ook de westerse wereld. Amerika, Europa, Het Westen. Hij noemde dan ook onder andere Italië, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland als mogelijk doelwit van een aanslag. En luister nu goed, mis geen enkel woord en geen enkele komma van hetgeen ik citeer. Hier komt het:
“Onze revolutie is onderdeel van een wereldrevolutie. We beperken ons niet tot de herovering van Palestina. We geven eerlijk toe dat we een oorlog willen ontketenen zoals die in Vietnam, dat we een tweede Vietnam willen. En dat niet alleen met betrekking tot Palestina, maar tot alle Arabische landen. De Palestijnen maken deel uit van de Arabische Natie. Het is dan ook noodzakelijk dat de hele Arabische Natie deelneemt aan de oorlog tegen Amerika en Europa, dat er een algehele oorlog uitbreekt tegen het Westen. En die zál ook uitbreken. Amerika en Europa moeten weten dat dit nog maar het begin van het begin is, dat het beste nog moet komen, en dat het vanaf nu gedaan is met hun rust. (…) Stap voor stap, millimeter voor millimeter rukken we op. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Vastbesloten, wilskrachtig, geduldig. Dat is onze strategie.”’[xix]
“Onze revolutie is onderdeel van een wereldrevolutie. We beperken ons niet tot de herovering van Palestina. We geven eerlijk toe dat we een oorlog willen ontketenen zoals die in Vietnam, dat we een tweede Vietnam willen. En dat niet alleen met betrekking tot Palestina, maar tot alle Arabische landen. De Palestijnen maken deel uit van de Arabische Natie. Het is dan ook noodzakelijk dat de hele Arabische Natie deelneemt aan de oorlog tegen Amerika en Europa, dat er een algehele oorlog uitbreekt tegen het Westen. En die zál ook uitbreken. Amerika en Europa moeten weten dat dit nog maar het begin van het begin is, dat het beste nog moet komen, en dat het vanaf nu gedaan is met hun rust. (…) Stap voor stap, millimeter voor millimeter rukken we op. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Vastbesloten, wilskrachtig, geduldig. Dat is onze strategie.”’[xix]
‘Ik kon zelfs aan niet anders meer denken. Ik vroeg dan ook aan iedereen: “Begrijp jij, of begrijpt u waarom links de kant van de islam kiest?” En iedereen antwoordde: “Nogal logisch. Links komt op voor de derde wereld, is anti-Amerika en anti-Israël. De islam is dat ook. Dus ziet links in de islam dat wat de leden van de Rode Brigade ‘hun natuurlijke bondgenoot’ noemen.’” Of: “Nou, dat is simpel. Met het verval van de Sovjet-Unie en de opkomst van het kapitalisme in China is links zijn referentiekader kwijtgeraakt. Dus klampt het zich vast aan de islam, alsof het een reddingsboei is.’”'[xx]
‘Links is een kerk. Niet het soort kerk dat we kennen vanuit het christendom, dus in zekere zin welwillend ten opzichte van een vrije keus, maar een kerk die meer weg heeft van de islam. Net als de islam denkt links namelijk uitverkoren te zijn door de beschermengel van de Deugd en van de Waarheid. Net al de islam geeft het nooit zijn wandaden en vergissingen toe. Het beschouwt zichzelf als onfeilbaar en vraagt nooit om vergiffenis. Net als de islam eist het dat de wereld wordt vormgegeven volgens zijn beeld en gelijkenis, en dat de maatschappij gebouwd wordt op de versregels van de profeet Karl Marx. Net als de islam verandert het zijn volgelingen in slaven, intimideert ze en stompt ze af, ook als ze intelligent zijn. Net als de islam accepteert links het niet dat je er andere ideeën op na houdt, en als je dat wel doet, wordt er minachtend op je neergekeken. Het vernedert je, vervolgt je, straft je, is autocratisch en totalitair, ook al heeft het de spelregels van de democratie aanvaard.'[xxi]
_Tot slot
De situatie is er sinds 9/11 niet beter op geworden. Toen Hamas op 7 oktober 2023 een terreuraanval had uitgevoerd op burgerdoelen in Israël werd er weer gejuicht. De Joodse student Sid Wagenfeld beschreef wat er op de Universiteit Leiden gebeurde:
‘Op 7 oktober 2023 was ik nog maar een maand student aan de Faculteit der Geesteswetenschappen in Leiden, waar ik was begonnen aan de bachelor Midden-Oostenstudies.[xxii] (…) Op 9 oktober had ik weer college. Tot mijn grote verbazing en schrik stond er een grote groep mensen, zeker zo’n vijfentwintig, midden in mijn lesgebouw te dansen en te juichen. Ze zwaaiden met Palestijnse vlaggen en droegen truien met slogans als “Free Palestine” en "From the river to the sea, Palestine will be free”. Het was pijnlijk duidelijk dat dit geen neutraal protest was, maar een viering van de bloedige moordpartij die Hamas twee dagen eerder had aangericht.’[xxiii]
In juni 2025 werd er in het Nederlandse parlement door links een motie ingediend waarin ervoor werd gepleit om aan Israël geen onderdelen meer te leveren die gebruikt werden voor het afweersysteem waarmee men zich verdedigde tegen raketaanvallen uit o.a. Iran. In augustus 2025 werd er door rechts een motie ingediend waarin er voor werd gepleit dat de Nederlandse regering druk zou uitoefenen op regeringen die Hamas steunden. Links stemde hier tegen. Links heeft sinds 9/11 bar weinig bijgeleerd.
_Bronnen
[i] Vrouwen … in haar wisselend lot, Forum Boekerij Den Haag, p. 29-30
[ii] Vrouwen … in haar wisselend lot, Forum Boekerij Den Haag, p. 30
[iii] https://www.nytimes.com//1979/10/07/archives/an-interview-with-khomeini.html
[iv] De woede en de trots, Uitgeverij Bert Bakker Amsterdam 2002, p. 13-14
[v] De woede en de trots, p. 64
[vi] De woede en de trots, p. 68-69
[vii] De woede en de trots, p. 74-75
[viii] In De woede en de trots staat op p. 77: ‘Wij zullen jullie door onze democratie overmeesteren’, maar klopt duidelijk niet, het is niet logisch. Ik zocht op internet en vond een artikel uit 2001 waarin deze gebeurtenis wordt beschreven: https://www.pass.va/content/dam/ casinapioiv/pass/pdf-volumi/acta/acta-6/acta6-donati.pdf (p. 347, noot 5). Daar lezen we: ‘Bishop Giuseppe Germano Bernardini wanted to illustrate the difficulties of achieving dialogue with Islam, and referred to certain significant statements by important Islamic religious leaders who have declared that “thanks to your (European) democratic laws we will invade you; thanks to our (Muslim) laws we will dominate you”; “you have nothing to teach us and we have nothing to learn”, and similar such remarks.’ Er had dus moeten staan: ‘Dankzij jullie (Europese) wetten zullen we bij jullie binnendringen; dankzij onze (islamitische) wetten zullen we jullie domineren.’
[ix] De woede en de trots, p. 77
[x] De woede en de trots, p. 117
[xi] De kracht van de rede, Uitgeverij Bert Bakker Amsterdam 2004, p. 39-40
[xii] De kracht van de rede p. 41
[xiii] De kracht van de rede, p. 48
[xiv] De kracht van de rede, p. 49
[xv] De kracht van de rede, p. 66-67
[xvi] De kracht van de rede, p. 119
[xvii] De kracht van de rede, p. 158
[xviii] In 1972 interviewde Fallaci eerst PLO-leider Yasser Arafat en daarna George Habash.
[xix] De kracht van de rede, p. 160-162
[xx] De kracht van de rede, p. 266
[xxi] De kracht van de rede, p. 268-269
[xxii] Wee hun die het kwade goed noemen, Uitgeverij Ezo Wolf 2026, p. 100
[xxiii] Wee hun die het kwade goed noemen, p. 101
[ii] Vrouwen … in haar wisselend lot, Forum Boekerij Den Haag, p. 30
[iii] https://www.nytimes.com//1979/10/07/archives/an-interview-with-khomeini.html
[iv] De woede en de trots, Uitgeverij Bert Bakker Amsterdam 2002, p. 13-14
[v] De woede en de trots, p. 64
[vi] De woede en de trots, p. 68-69
[vii] De woede en de trots, p. 74-75
[viii] In De woede en de trots staat op p. 77: ‘Wij zullen jullie door onze democratie overmeesteren’, maar klopt duidelijk niet, het is niet logisch. Ik zocht op internet en vond een artikel uit 2001 waarin deze gebeurtenis wordt beschreven: https://www.pass.va/content/dam/ casinapioiv/pass/pdf-volumi/acta/acta-6/acta6-donati.pdf (p. 347, noot 5). Daar lezen we: ‘Bishop Giuseppe Germano Bernardini wanted to illustrate the difficulties of achieving dialogue with Islam, and referred to certain significant statements by important Islamic religious leaders who have declared that “thanks to your (European) democratic laws we will invade you; thanks to our (Muslim) laws we will dominate you”; “you have nothing to teach us and we have nothing to learn”, and similar such remarks.’ Er had dus moeten staan: ‘Dankzij jullie (Europese) wetten zullen we bij jullie binnendringen; dankzij onze (islamitische) wetten zullen we jullie domineren.’
[ix] De woede en de trots, p. 77
[x] De woede en de trots, p. 117
[xi] De kracht van de rede, Uitgeverij Bert Bakker Amsterdam 2004, p. 39-40
[xii] De kracht van de rede p. 41
[xiii] De kracht van de rede, p. 48
[xiv] De kracht van de rede, p. 49
[xv] De kracht van de rede, p. 66-67
[xvi] De kracht van de rede, p. 119
[xvii] De kracht van de rede, p. 158
[xviii] In 1972 interviewde Fallaci eerst PLO-leider Yasser Arafat en daarna George Habash.
[xix] De kracht van de rede, p. 160-162
[xx] De kracht van de rede, p. 266
[xxi] De kracht van de rede, p. 268-269
[xxii] Wee hun die het kwade goed noemen, Uitgeverij Ezo Wolf 2026, p. 100
[xxiii] Wee hun die het kwade goed noemen, p. 101