27 januari 2026
De schande van Gaza
Auteur Martijn Lauwens is eindredacteur bij De Morgen en reist al meer dan 20 jaar naar Israël. Geen betere manier om Palestina en haar Gazastrook te leren kennen, een stukje hel op Aarde dat nauw verweven is met Israël.
De schande van Gaza is en geëngageerd boek dat man en paard noemt: de toestand in Gaza is niets minder dan een genocide en de schuldige is niet enkel Israël – een land dat zelf werd geboren uit een genocide maar haar geschiedenis ter zake negeert – maar de ganse internationale gemeenschap die deze genocide oogluikend toelaat. Het coverontwerp van Jan Straetmans is even sober als confronterend: een bloeddoorlopen strook land, gevangen in een web van ontmenselijking en schuldig verzuim.
Verwacht van dit boek geen neutraal en beschouwend verslag van een geopolitieke situatie in het Midden-Oosten. Lees eerder een verontwaardigd relaas van een journalist die verhalen brengt over de krochten van de hel, over de openluchtgevangenis die Gaza heet en die verschilt van een gevangenis in het feit dat mensen in een gevangenis eten krijgen en dat er niet op hen geschoten wordt als dat eten verschijnt. Dat maakt dit boek tot een rauw ooggetuigenverslag, dat – zoals de auteur zelf schrijft – geen academische volledigheid nastreeft. Het legt wel veel hypocrisie bloot, niet enkel van mensen die enkel toeteren over mensenschendingen als het hun goed uitkomt, maar ook van de staat Israël zelf die er met alle propagandamiddelen die haar ter beschikking staan in slaagt om de wereld een narratief op te dringen dat bewijst dat de geschiedenis wordt geschreven door de winnaars.
En toch klopt ook dat niet, want de ijver waarmee Israël een verhaal construeert is dermate potsierlijk dat zelfs de grootste twijfelaars en bothsides-ismers beschaamd wegkijken wanneer Netanyahu en zijn handlangers ten tonele verschijnen. Zoals Brigitte Herremans in haar uitstekende voorwoord schrijft: “Israëls genocide in Gaza heeft die scheefgetrokken situatie deels doorbroken: ondanks Israëls mediablokkade is de omvang van het onrecht onmiskenbaar duidelijk geworden, wat bij velen niet alleen heeft geleid tot een groeiend besef van de structurele aard van dit geweld, maar ook tot een toenemende bereidheid het publiekelijk te benoemen.” Of hoe Israël er ondanks al haar militair en mediageniek overwicht toch in slaagt om in de eigen voet te schieten.
Björn Siffer
