23 juli 2026
Ook maar een mens
In dit werk beschrijft Frank Meester hoe het leven op hem afkomt. Het is uiteraard de wereld zoals hij die beleeft en gezien de ondertitel is die niet hoopgevend: “Hoe te antwoorden op alle ellende in de wereld?”.
Frank Meester is geboren in Amsterdam in 1970. Hij is een Nederlands filosoof, publicist en musicus. Hij studeerde filosofie en algemene literatuurwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam en de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Van 2010 tot 2016 was hij assistent-lector Filosofie en Beroepspraktijk aan de Haagse Hogeschool. In 2018-2019 toerde hij door Nederland met de theatervoorstelling Het opvoedcircus. Over het opvoeden en over filosofie publiceerde hij meerdere werken waaronder het bekroonde kinderboek Hoe voed ik mijn ouders op?
In Ook maar een mens gaat Frank Meester op zoek naar die mens. Hij woont samen met de teckel Nous’che. Dit dier zal de toetssteen worden om verschillen en gelijkenissen tussen alle dieren, inbegrepen de mens, op te tekenen. Op die manier kan hij de mens van buitenaf beschouwen, maar doordat Meester zelf een mens is, is er ook steeds het binnenperspectief. De tegenstelling tussen enerzijds de mensen en anderzijds de dieren vindt Meester trouwens volledig fout. Het was de mens zelf die zich buiten en boven de natuur heeft geplaatst terwijl op genetisch niveau alle levensvormen op aarde een gemeenschappelijke oorsprong hebben.
In het eerste deel van Ook maar een mens ontleedt Meester in zeven hoofdstukken het specimen mens. Hij noemt dit zijn inconsequentialistische antropologie. Meester is de grondlegger van dit inconsequentialisme. Hierin betoogt hij dat volledig consequent leven niet kan lukken en dat dit inzicht juist bevrijdend kan werken. Hij doet beroep op Descartes, Spinoza, Wittgenstein en Schopenhauer om zijn stelling kracht bij te zetten. Om tot het begrip “safowezi” als mensbeeld te komen, verwijst hij naar Sartre voor de keuzes, naar Foucault voor de omgeving en naar Weil voor de eigenheid van de ziel.
Deel twee bevat zes hoofdstukken waarin Meester een antwoord zoekt op alle ellende in de wereld. Dit deel noemt hij zijn inconsequentialistische ethiek. Zijn besluit is dat de mens in het centrum staat en alles rondom hem draait. De mens ondervindt veel ellende rondom zich. Hij staat nu eenmaal in het middelpunt. Zijn verantwoordelijkheid is om te zorgen voor hemzelf en zo ook voor zijn omgeving. Hij staat niet tegenover de natuur, maar erin. Deze verantwoordelijkheidscrisis hoeft niet verlammend te werken. Met kleine stapjes kan hij die ellende wel oplossen.
Meester voegt nog een “uitleiding” toe aan zijn werk. Hierin verklaart hij hoe het leven op hem afkomt. Ook nu weer krijgt zijn hond de belangrijkste rol. De twijfel over een gelukkig bestaan knaagt aan hem. Kent een zwerfhond een beter leven dan een goed doorvoede stadsteckel?
Frank Meester schrijft op overtuigende wijze. Zijn stellingen zijn voor de hand liggend en met een duidelijke verwoording haalt hij zijn gelijk. Door zijn hond te betrekken in zijn filosofie wordt de tekst nooit zwaar op de hand liggend. Helaas vertelt hij niets nieuws. Alles werd in het verleden al eens door anderen beschreven. Enkele nieuw samengestelde woorden maken, is nog niet de start van een nieuwe ethiek.
Extra: je kan hierbij het AI-boek aanschaffen voor € 9,99 waarmee je als lezer rechtstreeks met het boek (AI) in gesprek kan gaan.
Paul Van Aelst
