3 augustus 2026
Huwelijksreis
Een mysterieuze roman waarin geen hoogte van de personages is te krijgen en gevoelens niet uitgesproken worden. Existentialistische figuren zijn op zoek naar een gemeenschappelijke werkelijkheid.
Patrick Modiano werd geboren in 1945 in Boulogne-Billancourt (Parijs). Hij kende een eenzame jeugd en zat op strenge katholieke kostscholen waar hij zijn tijd doorbracht met het lezen van schrijvers zoals Céline, Flaubert en Proust. Hij schreef veel en kreeg de Grand Prix du Roman van de Académie Française in 1972 en de Prix Goncourt in 1978. In 2014 won hij de Nobelprijs Literatuur.
Jean is verteller en de ik-figuur in de Huwelijksreis. Modiano beschrijft hem tijdens zijn verborgen gehouden verblijf in Parijse hotels. Voor zijn vrouw en vrienden is hij immers naar Rio vertrokken. Hij maakt echter een retourvlucht Milaan en zwerft door Parijs waar heden en verleden in zijn hoofd samenkomen. Op een detectiveachtige manier maakt Modiano zijn aantekeningen in een verhaal dat nooit tot een einde komt. Tussen de geheimzinnige zoektocht van Jean is er de huwelijksreis van Ingrid en Rigaud. Hij volgt ze naar Saint-Tropez en beschrijft zijn en hun verblijf aan de Côte d’Azur. Later zal Jean proberen Ingrid terug te vinden. Elk verhaal eindigt echter zonder ontknoping. Verdwijning en bedrog vormen de verschillende verhaallijnen die door elkaar vloeien. De personages blijven mysterieus, hun identiteit wordt nooit vast getekend, ze blijven vluchtig en zijn vooral ongrijpbaar.
In zijn typische stijl beschrijft Modiano een wereld die leeg is en steeds verder vervaagt. Er ontbreekt een duidelijke tijdsaanduiding en de gebeurtenissen vinden plaats op niet nader omschreven tijdstippen. Hij maakt het hierdoor de lezer niet gemakkelijk. Voor Modiano is het onmogelijk een mens te leren kennen door zich te beperken tot de belangrijkste gebeurtenissen in een leven. De stiltes en leegtes zijn voor hem van even groot belang. Zo zal Jean vervreemd raken van het leven en van zichzelf. De existentiële crisis voltrekt zich en in de laatste paragraaf is zijn besluit streng: “Ineens, op een dag, word je overspoeld door dat gevoel van leegte en spijt”.
Modiano schrijft zeer fragmentarisch in beknopte hoofdstukken. Hij maakt nergens duidelijk wat essentieel is voor het verhaal en wat bijkomstig. Hij doet beroep op de verbeeldingskracht van de lezer om de werkelijkheid vorm te geven. Daarbij vermengt hij ook nog eens zijn eigen geschiedenis via de spiegel van de ander. Volgens hem is het raadsel mens niet te doorgronden en zal hij eeuwig naar zichzelf op zoek moeten gaan.
Dit boek sluit af met een interessant nawoord van Francis Mus, docent Franse cultuurgeschiedenis en vertaalwetenschap aan de Universiteit Antwerpen. De degelijke en vlot leesbare vertaling is van Martin de Haan, bekend van zijn vertalingen van Houellebecq en Kundera en woonachtig in Frankrijk.
Paul Van Aelst
