26 januari 2026
Het Heulmeisje - De geruchtmakende cold case die Nederland nog altijd in zijn greep houdt
Wim Perlot was rechercheur vanaf 1971 bij het Korps Rijkspolitie en vanaf 2010 betrokken bij het coldcaseteam ‘Het Heulmeisje’.
Boudewijn Smid is auteur en werd gevraagd door Wim Perlot (inmiddels oud-rechercheur) om het verhaal mee op papier te zetten. Want wie is zij?
In de herfst van 1976 wandelt een familie door een klein bos richting een bekende c.q. beruchte parkeerplaats ‘De Heul’, langs de A12 nabij Maarsbergen. Het zevenjarig kind volgt haar neus en komt uit bij een door een misdrijf overleden vrouw.
Dat is het begin van een zoektocht naar wie dit meisje, deze jonge vrouw is. De recherche zoekt en gebruikt bijna alle middelen om uit te vinden wie zij is en wie dit met haar gedaan heeft. In het boek wordt chronologisch verteld welke middelen op welk moment zijn ingezet. Daarbij wordt gebruik gemaakt van gebeurtenissen die rondom die tijd speelden. Kan iemand zich uit die tijd iets herinneren over een vermiste jonge vrouw.
Er wordt een link gelegd met een andere vrouw en het dossier wordt gesloten, maar deze vrouw blijkt jaren later springlevend. Ook wordt een man door zijn echtgenote als verdachte aangegeven en hij bekent, trekt vervolgens onbegrijpelijkerwijs zijn verklaring in en later wordt hij levenloos thuis aangetroffen. Jaren daarna wordt ook de zoon van de man ondervraagd maar deze vertelt niets nieuws.
De rechercheurs betrokken bij het onderzoek, de heropening van de coldcase, en voorop Wim Perlot kunnen de zaak niet loslaten. Welke moeder en of vader, welke oma of opa mist hun kind of kleinkind?
De zaak ligt na zoveel jaren nog op de plank, een dna-overzoek in de registers van de recherche leidde tot niets. De enige mogelijkheid is een dna-vergelijking met andere genealogie-registers. Maar dat is nog geen optie of een brug te ver voor de Recherche. Wim Perlot, het meisje van destijds 7 en de oud-collega’s willen het meisje dat begraven ligt in Maarn thuisbrengen. Als daar een genealogisch onderzoek voor nodig is dan willen ze dat nu graag!
Het boek is helder leesbaar. De kreet om hulp oorverdovend. De betrokkenen van destijds en van nu willen dit kind een echte naam geven. Zij moet gemist worden. Een drugsverslaving zou van invloed kunnen zijn geweest. Was het een vrouw, vertrokken van huis? Een verdriet en tegelijkertijd een opluchting dat de verantwoordelijkheid voor dit kind niet meer bij de ouders was. Is dat waarom zij niet als vermist is opgegeven in de Benelux? Is ze niet vermist maar vertrokken? Maar zou die familie nog steeds denken dat hun meisje is vertrokken en nooit geen contact meer zocht?
Het boek is een droge opsomming van feiten. Dat hoort zo. Gevoelens in de opsporing horen er niet thuis. Je leest het desondanks in een ruk uit. Maar de grote vraag blijft: wie is het Heulmeisje. En ik hoop dat ze haar herkomst traceren, al dan niet met genealogische registers. Niemand verdient het om vergeten in een graf te rusten totdat het geruimd wordt.
Astrid Kweens
Astrid Kweens
