5 maart 2026
Mademoiselle Eiffel
Parijs is geen wereldstad als een ander. Ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling van 1889 staat er hier dan ook een van de beroemdste monumenten als blikvanger: de Eiffeltoren. Dit boek belicht het ontstaan van dit architectonisch hoogstandje, gezien door de ogen van de dochter van de beroemde ontwerper Gustave Eiffel.
Het verhaal Mademoiselle Eiffel start in september 1891 met de inval van de politie in het huis van de familie Eiffel op zoek naar bewijsmateriaal over het mislukte Panama-kanaalproject. Pas op het einde van het boek wordt deze geschiedenis terug opgenomen en valt de ontknoping.
Vanaf hoofdstuk twee worden we 14 jaar terug in de tijd gevoerd. De echtgenote van Eiffel is overleden en Claire, de oudste dochter is dan net 14 jaar, zij zal haar moeders taken overnemen. Zij neemt de opvoeding van de jongere kinderen ter harte en zal haar vader bijstaan. Claire wordt het hoofdpersonage van het boek en we zien de Parijse wereld en de creatie van de toren door haar ogen.
De auteur verdiept zich in de geschiedenis van de familie Eiffel en volgt getrouw de tijdlijn. Er is echter weinig of geen specifieke documentatie te vinden over Claire, vanaf nu Mademoiselle Eiffel. Het is dus een geromantiseerd verhaal geworden. Het leven speelt zich af in de wereld van de gegoede bourgeoisie. Hun leefstijl met stadspaleizen, bedienden en vooral de haute couture voor dames wordt uitbundig en kleurrijk beschreven. Die creatieve invulling van het verhaal maakt het wel prettig om lezen, maar heeft weinig diepgang en dringt de personages soms naar de achtergrond.
Mademoiselle Eiffel is een lofzang op de iconische toren die het hart van Parijs werd. De familie Eiffel, en vooral dochter Claire, vormen het centrum van deze wereld. Het is een historische roman waarin de romantiek van het eind 19e-eeuwse Parijs een hoofdrol speelt. Het boeiende verhaal wordt vlot geschreven met de Eiffeltoren als alles overheersend symbool van een wereld in verandering. Heel even brengt de auteur ook de creatie van een heel andere Parijse blikvanger in beeld: de Moulin Rouge. Zijdelings wordt de onderdanigheid van de dames ten overstaan van de heren getekend. Maar hoewel Claire meer dan haar mannetje staat, zijn we nog ver verwijderd van enige vorm van vrouwenemancipatie.
Paul Van Aelst
