7 september 2026
12 wetten van de winnaar - waar verlies begint te werken
Van der Linden schrijft filosofische essays over de mechanismen achter menselijk gedrag, verlies, identiteit, geluk, competitie en waarneming. Zijn werk probeert terugkerende patronen in het menselijk bestaan zichtbaar te maken. De boeken zijn geen zelfhulp of handleidingen, maar analytische verkenningen waarin alledaagse ervaringen worden teruggebracht tot hun onderliggende structuur. Steeds staat dezelfde vraag centraal: welk mechanisme ligt onder datgene wat wij als vanzelfsprekend ervaren?
In dit boek denkt Van der Linden opnieuw na over het leven, zoals hij dat deed in zijn vorige boek 24 Wetten van de Verliezer. Hij stelt de vraag: “Wat als verlies niet alleen iets afneemt, maar ook iets zichtbaar maakt?”
Dit keer lijkt het alsof hij zich over succes buigt, maar die indruk drukt hij de kop in vanaf de eerste zin van zijn inleiding: “Dit boek is geen gids voor succes. Het is een onderzoek naar verlies… Wat laat verlies zien?”
Waarom ontwikkelen mensen zich juist onder tegenslag? Het leven is immers een grabbelton en iedereen trekt vroeg of laat een probleem. We proberen allemaal problemen te vermijden, maar dat lukt niemand altijd. Het menselijk lijden keert steeds terug in allerlei vormen.
Van der Linden denkt na en doet ons nadenken over de mechanismen die in het gewone leven verborgen blijven, maar zich in of na een extreme toestand onthullen.
Grote problemen hebben een grote impact. Hij denkt aan liefdesverdriet, verslaving, eenzaamheid, opsluiting, ziekte, psychische uitputting, zinloosheid en de vele varianten ervan. In al wat hij beschrijft loert een paradoxaal gegeven om de hoek: schaamte bewijst dat je geweten nog werkt, mislukking activeert energie, verslaving onthult geen afwijking ze onthult capaciteit.
Ook dit boek is geen zelfhulpboek. De wetten zijn geen adviezen, het zijn observaties. Dat schrijft hij in zijn nawoord en ook dit: “...dat het over problemen gaat. In werkelijkheid gaat het over grenzen.”
Ik geef een voorbeeld. Wet 12: De gedachte aan ontsnappen is wat ons laat blijven.
Als je in een ondraaglijke situatie verkeert, is de gedachte om er een einde aan te maken “een mentale nooduitgang”. Maar “niet de dood geeft rust, maar het idee van keuze”. Lang geleden heb ik dit zelf ondervonden en ik kan getuigen dat de auteur gelijk heeft.
Ik geef nog een voorbeeld Wet 1: Liefdesverdriet dwingt de mens tot een diepte van denken die hij vrijwillig nooit bereikt.
Verliefdheid is een van de meest intense ervaringen. De pijn van liefdesverdriet wordt vaak onderschat omdat zij geen zichtbare wond achterlaat. Ook nu reikt de auteur geen oplossingen aan, maar hij filosofeert erover dat uit al het verdriet een vermogen tevoorschijn komt, waarvan je niet wist dat je het had.
Doe zoals ik: leg dit boek ergens op een zichtbare plaats, sla het af en toe open en denk mee na. Doe dat ook als je verdriet moet overwinnen. Het helpt!
Gerda Sterk
