23 september 2026
Heeft het gesmaakt?
Bruno Vanspauwen is sinds 2002 culinair recensent voor De Standaard. Hij beschikt over een onmetelijke kennis van culinaire en gastronomische geneugten die hij al eerder etaleerde in boeken als Help, ik weet niets van wijn! en Vier bordjes. De auteur is beslagen in alle domeinen van de culinaire beleving, maar zijn kennis over wijn is toch een speciale vermelding waard.
Heeft het gesmaakt? beschrijft het volledige palet van een avondje tafelen, die begint bij de keuze van restaurant (“Welk restaurant past bij mij?”) en de daaropvolgende reservatie, het binnenkomen, aperitieven, bestellen, bedienen, eten, drinken, afrekenen en zelfs terugblikken. Maar de ronduit interessantste passages vinden we toch terug in het hoofdstuk over drinken, meer bepaald het drinken van wijn. Zo leren we dat zoete witte wijn wordt gemaakt van druiven die zodanig veel suiker bevatten dat de gisting die hoeveelheid suiker niet aankan en vroegtijdig stopt, waardoor er onvergiste suiker (restsuiker) achterblijft in de wijn. Die zoete druiven kunnen ontstaan door uitdroging via botritis, via vendange tardive, via het creëren van Eiswein of door druiven te laten drogen in droogkamers.
We leren ook dat rode wijn vandaag niet meer zo tanninerijk is als vroeger en dat de ontsteelmachines daar debet aan zijn. Hierdoor kan vis, die doorgaans slecht reageert op tannines, vandaag steeds beter met rode wijn gedronken worden. En waarom moet een wijnglas naar boven toe versmallen? Omdat de aroma’s van de wijn op de plaats waar het glas tussen neus en mond het gezicht raakt, moeten samenkomen. Dit soort weetjes zijn een genot voor culinaire leken die al eens graag uitpakken tegenover hun tafelgasten.
Is Heeft het gesmaakt? Een hoogvlieger in zijn genre? Niet echt. Daarvoor weegt het boek iets te licht. De leuke wetenswaardigheden zijn net iets te weinig in aantal om het boek echt volgehouden boeiend te houden en het boek bevat net iets te veel informatie die voor de hand ligt of zelfs door culinaire analfabeten al lang gekend is. Een culinair boek mag vulgariserend zijn en een breed publiek beogen, maar net als goede wijn heeft het ook voldoende diepgang nodig. Die diepgang ontbreekt.
Björn Siffer
