20 maart 2026
Een huwelijk op zee
Om één of andere onverklaarbare reden voelen velen zich aangetrokken door de oceanen, onbekende einders en verre vreemde bestemmingen aan de overkant. Dat was en is bij mij niet anders. Zeevaarders, ontdekkingsreizigers, roekeloze durvers en zelfs piraten; ze spreken tot mijn verbeelding en hun verhalen vullen een flink stuk van mijn boekenkast. Dat het wel eens grondig mis liep, ook dat blijft me boeien.
Een weerspannige Schotse zeeman Alexander Selkirk, dankzij Daniel Defoe, beter gekend als Robinson Crusoe, bleef jarenlang achter op een eiland. Eugène Delacroix schilderde Het vlot van de Medusa (1819) en dat is geen fraai zicht. Vastlopen in het poolijs, verdwijnen in de Bermudadriehoek of door een muitende bemanning overboord gezet worden; menig zeeman kreeg een ‘één-twee-drie, in godsnaamgraf’ op zee.
Schipbreuken, rampen, dodelijke stormen, ziektes en ongevallen; het maakte allemaal deel uit van die onweerstaanbare drang om het veilige vasteland achter te laten, het anker te lichten, de zeilen te hijsen en de trossen los te gooien. Precies daar gaat dit boek schijnbaar over, een onweerstaanbare drang om te varen maar vooral ook om als koppel te overleven als alles grondig misgaat.
4 maart 1973, Maralyn en Maurice, een Brits middenklasse koppel, zullen hun droom waarmaken. Hun einddoel is om met een kleine zeilboot Nieuw Zeeland te bereiken. Ze bevinden zich dan aan boord van de Auralyn in de Stille Oceaan aan het begin van hun oversteek, de etappe van Balboa naar de Galapagoseilanden. Ze zijn ondertussen al een klein jaar onderweg vanuit een koud en nat Engeland. Ze hebben alles achter zich gelaten en zelden zoeken ze op de tussenstops toenadering tot andere zeilers en wereldreizigers. Maurice volgt bijna maniakaal de aanwijzingen in Voyaging Under Sail, de ultieme gids voor een wereldomzeiling van Eric Hiscock. Er is bewust geen radio aan boord en Maralyn kan zelfs niet zwemmen. Ze zoeken de ware bevrijding van het oceaanzeilen en vooral het loskomen van het vasteland en zijn bewoners.
En dan slaat het noodlot toe. Om 07.00 uur ’s ochtends wekt Maralyn haar man. Die is meteen wakker want een luide knal en het geluid van versplinterend hout rept hen aan dek. Naast hun zinkend schip sterft een zwaargewonde potvis. Ze kunnen nog net het reddingsvlot en de bijboot uitzetten en proberen zoveel mogelijk te redden uit de Auralyn. Ze bevinden zich dan op vierhonderd kilometer ten noorden van Ecuador en vijfhonderd kilometer ten oosten van Galapagos.
Navigare necesse est, vivere non est necesse. (Varen is noodzakelijk, maar leven niet).
Pompejus, 106 – 48 v.o.t.
In dit boek, gebaseerd op de aantekeningen van Maralyn, lees je gedurende enkele hoofdstukken over de helse overlevingsstrijd van het koppel. De tegenslagen stapelen zich op en het tekort aan drinkbaar water en voedsel drijven vooral Maurice tot bij de grenzen van de waanzin. Er is de helse hitte, onverwachte stormen, ziekte, honger en een constante uitzichtloosheid. Verschillende keren worden ze door voorbijvarende schepen genegeerd of gewoonweg niet opgemerkt. Hun kwelling duurt 118 dagen voordat ze eindelijk meer dood dan levend opgepikt worden door een Zuid-Koreaanse vissersboot.
“Nooit zijn twee mensen zo van elkaar afhankelijk geweest”, luidde de kop. “Toen hij wankelde, hield haar moed hem overeind”. (Daily Express, blz. 186)
“Nooit zijn twee mensen zo van elkaar afhankelijk geweest”, luidde de kop. “Toen hij wankelde, hield haar moed hem overeind”. (Daily Express, blz. 186)
Ze hebben het ternauwernood overleefd en zijn dankzij de zorgzame bemanning terug een beetje op krachten als ze feestelijk afgezet worden in Hawaï. Het koppel geraakt vanaf dan in een duizelingwekkende rollercoaster van media-aandacht, optredens, interviews en huldigingen. Hun verhaal gaat de wereld rond. Er komt een eerste boek in april 1974, 117 Days Adrift. Maar daar is nadien nog steeds die drang om terug naar zee te gaan. Dat wordt iets meer dan een jaar later met de Auralyn II, richting Patagonië. Bedoeling is dat ook van die tocht later een boek zal uitkomen. Ze nemen drie extra bemanningsleden en vooral vrienden aan boord en wat als koppel perfect werkte tijdens hun eerste tocht en vooral tijdens hun schipbreuk lukt nu niet. Maurice is onuitstaanbaar en vooral bazig. Een bemanningslid haakt op een tussenstop voortijdig af en vliegt terug naar huis.
“Ergens, diep vanbinnen, onuitgesproken, weet iedereen dat er een tijd komt waarop je afdrijft. Want eigenlijk is een huwelijk niet anders dan met iemand ronddobberen op een klein vlot, terwijl je beiden probeert te overleven.” (blz. 222)
“Ergens, diep vanbinnen, onuitgesproken, weet iedereen dat er een tijd komt waarop je afdrijft. Want eigenlijk is een huwelijk niet anders dan met iemand ronddobberen op een klein vlot, terwijl je beiden probeert te overleven.” (blz. 222)
Een flink stuk van dit boek Een huwelijk op zee! gaat vooral over wat gebeurde na de miraculeuze redding. Het gaat ook over de speciale relatie die ze hadden, voor en na en hoe ze elkaar aanvulden en vooral in leven hielden. Als Maralyn als jongste van de twee later veel te vroeg sterft blijft Maurice achter als een verloren suïcidale ziel. Dit is niet zomaar een spannend avonturenverhaal over een legendarische schipbreuk. Ik zet het dus niet tussen de sterke verhalen over de tocht van kapitein Bligh, overboord gezet in diezelfde oceaan door de muiters van de Bounty of de kannibalen aan boord van de Batavia in Australië. Neen, dit werk krijgt een plaats tussen biografieën van survivals en sterke karakters in een huwelijk, al of niet zwalpend op de oceaan.
Michel Ackaert
